آقا رامین، انسانیت این روز ها سیخی چند؟

نامه سر گشاده به رامین عسگرد مدیر جدید صدای آمریکا

آقا رامین سلام، تبریک از بابت پست جدید. شاید که نه، حتمن شما من را به یاد نداری ولی از بد و بعد حادثه شما خیلی خوب در یاد من نشستی، آنقدر خوب که هنوز هم بعد از دوازده سال دیدن نام و چهره ات رعشه به اندامم می اندازد و آنقدر خوب که بعد از چندین سال دوری از وبلاگ نویسی و هیاهو های پیرامون انگیزه ای می شود برای دوباره نویسی.

آقا رامین چه خبر؟ می بینم که پله های ترقی را به سرعت بالا رفتی. احسنت! خبر داری این روز ها انسانیت سیخی چنده؟ یادمه ده دوازده سال پیش که توی دوبی کارمند سفارت آمریکا بودی و پشت باجه می ایستادی تا ویزای امریکا ندهی مظنه خیلی دستت نبود.

آقا رامین! یادته؟ یادته اون زن معصوم بیست و چهار ساله را که جلوت به پهنای صورت اشک می ریخت؟ یادته ضجه میزد که به دختر چهارده ماهه مبتلا به سرطانش که کلیه هاش رو از دست داده بود و توی ایران جوابش کرده بودند ویزا بدی؟ یادته که به اندازه هزار صفحه سند و مدرک از آزمایش های پزشکی بگیر تا نامه های ده ها دکتر ایرانی و آمریکایی را به همراه داشت که اثبات می کرد اگر آن بچه در ایران بماند بیشتر از حداکثر چند ماه زنده نمی ماند ولی در صورت پذیرش در بیمارستان های آمریکا احتمال بهبودش زیاده؟ یادته که زن بیچاره با تمام غرور و شخصیتی که داشت التماست می کرد که قبل از اینکه جواب رد بدی فقط مدارک را ببینی؟

آقا رامین! یادت میاد جوابت به اون مادر جوان و درمانده از همه جا چه بود؟ یک مهر درشت قرمز توی پاسپورت . دلیل؟ اگر بره تضمینی به اینکه برگرده نیست.

آقا رامین! حتمن هیچ کدام از اینها را یادت نیست چرا که اطمینان دارم آن مادر نگون بخت اولین و آخرین آدم درمانده نبوده که دست رد به سینش زدی. ولی من آن مادر و دختر چهارده ماهه را خوب می شناسم. چه کسیست که همسر و فرزند خودش را از یاد ببره؟

آقا رامین بگذریم. از دوستان قدیم چه خبر؟ از دکتر اخلاقی و خانواده محترمش چه خبر؟ هنوز هم روابط صمیمیه؟ یادش به خیر چقدر به شما ارادت داشت. چقدر دوست خوب با ارزشه! پسر و دختر آن زمان نوجوانش چکار می کنند؟ هنوز هم با ویزا می آیند و می روند یا دیگه به سلامتی کارشان را درست کردی و توی امریکا ماندگار شدند؟

آقا رامین! فکر نکنی اینها را نوشتم که خدای نکرده خراشی به روح لطیفت بزنم یا زیر پایت را در منصب جدید خالی کنم. اینها همه از این جهت گفته شد که اگر احیانا این نامه را خواندی و دیدی مثل همان زمان دوبی هنوز هم ککت نمیگزه بدونی که هنوز هم مظنه دستت نیست و الان هم دور دور آنهاییست که مظنه همه چیز را خوب خوب می دانند الا آدمیت. پس بدان و آگاه باش که راهت را درست رفته ای و مسیر ترقی را به همین شکل دنبال کن.

موفق بودی، موفق هستی و موفق خواهی ماند
بدرود
علی تمدن